Ο θάνατος ενός παιδιού ανατρέπει τη φυσική σειρά του κόσμου. Είναι μια απώλεια που δεν μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους και, ανάμεσα στα αμέτρητα συναισθήματα που κατακλύζουν τον γονέα, ο θυμός ξεσπά συχνά με μια πρωτόγονη, ισοπεδωτική ορμή. Είναι ένας θυμός βαθύς, απόλυτος και συχνά παρεξηγημένος από τον περίγυρο, που αναζητά απεγνωσμένα μια διέξοδο μέσα στο σκοτάδι του πένθους.
Αυτός ο θυμός στρέφεται πρώτα απ' όλα ενάντια στην ίδια την ύπαρξη και τη μοίρα. Ο γονέας νιώθει μια κραυγαλέα αδικία: Γιατί το δικό μου παιδί; Γιατί μια ζωή που μόλις ξεκινούσε να κοπεί τόσο βίαια, ενώ ο κόσμος γύρω συνεχίζει να κυλά κανονικά; Η καθημερινότητα των άλλων ανθρώπων, τα γέλια στο δρόμο, η ρουτίνα που συνεχίζεται ανεπηρέαστη, μοιάζουν με προσβολή στη μνήμη του παιδιού που χάθηκε. Ο θυμός απέναντι στο «άδικο σύμπαν» ή σε μια ανώτερη δύναμη είναι η πρώτη αντίδραση της ψυχής που αρνείται να δεχτεί το αδιανόητο.
Συχνά, η οργή αναζητά συγκεκριμένους αποδέκτες. Μπορεί να στρέφεται κατά των γιατρών που «δεν έκαναν αρκετά», κατά των συνθηκών ενός ατυχήματος, ή ακόμα και κατά φίλων και συγγενών που εκστομίζουν άστοχες κουβέντες παρηγοριάς. Ακόμα πιο οδυνηρός, όμως, είναι ο θυμός που στρέφεται προς τα μέσα. Οι γονείς παγιδεύονται σε έναν ατελείωτο κύκλο ενοχών και αυτοκατηγορίας. Θυμώνουν με τον εαυτό τους γιατί δεν κατάφεραν να προστατεύσουν το παιδί τους, γιατί δεν πρόβλεψαν το κακό, γιατί συνεχίζουν να αναπνέουν ενώ το παιδί τους δεν μπορεί πια.
Στην πραγματικότητα, ο θυμός αυτός δεν είναι σημάδι σκληρότητας ή έλλειψης αγάπης· είναι η ίδια η αγάπη που έχασε τον προορισμό της. Είναι η ενέργεια της γονεϊκής φροντίδας που δεν έχει πλέον πού να διοχετευτεί και μετατρέπεται σε φλόγα που καίει τα πάντα. Είναι ένα απαραίτητο, αν και τρομακτικό, στάδιο της διαδικασίας του πένθους. Ο θυμός δίνει φωνή στον πόνο όταν τα δάκρυα δεν είναι αρκετά για να εκφράσουν το μέγεθος της καταστροφής.
Η κοινωνία συχνά πιέζει τους πενθούντες να «ξεπεράσουν» γρήγορα αυτό το στάδιο, επειδή ο θυμός τρομάζει τους γύρω. Όμως, η καταπίεσή του μόνο βαθύτερα τραύματα μπορεί να προκαλέσει. Ο γονέας χρειάζεται χρόνο και χώρο για να εκφράσει αυτή την οργή χωρίς επίκριση. Μόνο αν αναγνωριστεί και βιωθεί πλήρως αυτός ο θυμός, θα μπορέσει σταδιακά, με τα χρόνια, να μεταμορφωθεί σε μια βουβή, βαθιά θλίψη και, τελικά, σε μια γλυκιά και ζωντανή μνήμη για το παιδί που έφυγε νωρίς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου